Από κυρά και αφέντρα, υπηρέτρια της ερωμένης του άντρα μου

Αληθινή εξομολόγηση: Από κυρά και αφέντρα, υπηρέτρια της ερωμένης του άντρα μου

Αποστολέας: Μαρίνα

Η ζωή μου καταστράφηκε. Γύρισαν όλα ανάποδα. Από κυρία στα σαλόνια, κατάντησα μια ξεπεσμένη πρώην νοικοκυρά και πρώην αφέντρα στο ίδιο μου το σπίτι.

Παντρεύτηκα στα είκοσι. Τότε σπούδαζα στη Νομική. Γνώρισα τον Αντώνη, παράτησα τις σπουδές μου και από τότε είμαστε μαζί. Έζησα μια ωραία ζωή χωρίς ιδιαίτερα προβλήματα. Ο Αντώνης ήταν δουλευταράς και φρόντιζε να μη λείπει τίποτα από μένα και τα παιδιά μας. Εγώ ήμουν αφοσιωμένη στο σπίτι και στην ανατροφή τους. Ζούσαμε όμορφα, με ταξίδια, εκδρομές και παρέες. Μεγαλώσαμε δύο παιδιά διαμάντια.

Τα χρόνια πέρασαν, τριάντα πέντε στο σύνολο, και ο Αντώνης βγήκε στη σύνταξη. Διέκρινα μια ελαφριά κατάθλιψη και μου φάνηκε λογικό. Ένας άνθρωπος που είχε μάθει να έχει γεμάτη καθημερινότητα, βρέθηκε ξαφνικά στην απραξία. Σκέφτηκα πως ήρθε η ώρα, τώρα που δεν είχαμε υποχρεώσεις, να κάνουμε ό,τι μας ευχαριστεί.

Βρήκα μια κοπέλα να με βοηθά στο σπίτι και να φροντίζει τον σκύλο μας, τον Μαξ, όταν λείπουμε. Ήταν γλυκιά και όμορφη, σχεδόν συνεσταλμένη. Είχε έρθει στην Αθήνα για σπουδές και έψαχνε δουλειά. Τη συμπάθησα αμέσως. Μου θύμιζε εμένα στα νιάτα μου.

Μου εκμυστηρεύτηκε ότι είχε πέντε αδέλφια και οι γονείς της δεν μπορούσαν να τη στηρίξουν οικονομικά. Έμενε σε ξενοδοχείο και κινδύνευε να βρεθεί στον δρόμο. Δεν το σκέφτηκα. Της έδωσα προκαταβολή και την κάλεσα να μείνει μαζί μας. Τόσα άδεια δωμάτια είχαμε. Μόνο που, όπως αποδείχθηκε, εκείνη τη μέρα ο Θεός είχε πάρει ρεπό.

Ο Αντώνης στην αρχή αντέδρασε. Δεν ήθελε ξένο άνθρωπο στο σπίτι όλο το εικοσιτετράωρο. Του εξήγησα ότι θα έχει και τις δικές της υποχρεώσεις. Σιγά σιγά μαλάκωσε. Όταν τη γνώρισε, εκείνη του φίλησε τα χέρια με ευγνωμοσύνη. Συγκινήθηκε, το είδα.

Τα πράγματα στην αρχή κυλούσαν τέλεια. Με βοηθούσε χωρίς να της το ζητήσω. Πίναμε καφέ μαζί, γελούσαμε, μου μιλούσε για τη σχολή της. Τη συμβούλευα για φιλίες και φλερτ. Τίποτα δεν προμήνυε όσα θα ακολουθούσαν.

Σιγά σιγά ο Αντώνης άρχισε να τη βοηθά με τα μαθήματα. Μια φορά μάλιστα καθυστέρησε να πάμε σε γιορτή φίλων επειδή έπρεπε να τη βοηθήσει σε εργασία. Τότε για πρώτη φορά ένιωσα ενόχληση.

Μετά άρχισαν οι αλλαγές. Σταμάτησε να βοηθά στο σπίτι. Κατέβαινε στο σαλόνι μόνο όταν ήταν και ο Αντώνης. Η εμφάνισή της άλλαξε. Ακριβά ρούχα, κοσμήματα. Ο Αντώνης είχε πάντα μια εξήγηση.

Μέχρι που μια μέρα στο Κολωνάκι είδα σε βιτρίνα ακριβώς το σύνολο που φορούσε. Ήταν πανάκριβο. Οι σκέψεις άρχισαν να με βασανίζουν.

Οργάνωσα διακριτικά την αποχώρησή της. Της βρήκα εστία, δουλειά σε δικηγορικό γραφείο, οικονομική στήριξη. Όταν τους ανακοίνωσα τα «ευχάριστα», ξέσπασε θύελλα. Εκείνη έκλαιγε, ο Αντώνης με κατηγορούσε. Και τότε μου πέταξε το τελεσίγραφο: αν φύγει εκείνη, φεύγω κι εγώ.

Λίγο μετά, τους βρήκα μαζί. Σε στάση που δεν άφηνε περιθώρια παρεξήγησης. Ο κόσμος μου κατέρρευσε μέσα σε δευτερόλεπτα.

Πέρασα βαθιά κατάθλιψη. Κλείστηκα στον εαυτό μου. Έπειτα όμως αποφάσισα να σταθώ όρθια. Δεν θα έφευγα. Δεν θα χάριζα τη ζωή μου.

Έκανα πάρτι. Ντύθηκα, στολίστηκα, βγήκα, γράφτηκα γυμναστήριο, άρχισα να φροντίζω τον εαυτό μου. Ο Αντώνης άρχισε να με κοιτά αλλιώς. Να κάνει κομπλιμέντα. Να νιώθει ότι χάνει τον έλεγχο.

Η ακατανόμαστη τελικά έφυγε μόνη της. Δεν ξέρω πού πήγε ούτε με νοιάζει.

Ο Αντώνης προσπαθεί δειλά να με προσεγγίσει. Τον κρατώ σε απόσταση. Τίποτα δεν είναι αυτονόητο σε μια σχέση. Και τώρα ήρθε η ώρα να το μάθει.